Տնային աշխատանք թարգմանություն

В одном богатом городе жил человек, который зарабатывал себе на жизнь исключительно кражами. Он был настоящим профессионалом своего дела: мог незаметно вынуть кошелёк из кармана или даже снять кольцо с пальца.

И вот однажды он увидел человека, который купил в ювелирном магазине перстень. Кольцо было настоящей находкой: массивное, золотое, с огромным изумрудом. Вор решил, что просто обязан заполучить этот перстень себе.

Владелец украшения отправился на вокзал, карманник последовал за ним. Человек купил билет до соседнего города, который был в пяти часах пути. Вор тоже решил приобрести билет, причём постарался попасть с потенциальной жертвой в одно купе. Так и случилось.

Когда поезд тронулся, владелец перстня отправился в уборную, и в этот момент вор принялся за работу. Он незаметно перерыл чемодан попутчика, просмотрел все карманы одежды. Словом, обыскал всё вокруг, но ничего не нашёл.

Человек вернулся и через некоторое время уснул. Вор в тишине продолжил поиски: снова пересмотрел все вещи человека, но так ничего и не нашёл. Расстроенный, он решил тоже немного вздремнуть.

Оба мужчины вышли на перроне. Вор, измученный непониманием, решился, наконец, на вопрос:

— Вы, наверное, удивитесь, — обратился он к своему недавнему попутчику. – Но я профессиональный вор. И я следил за вами от самого ювелирного магазина, в котором вы купили огромный золотой перстень с изумрудом. Вы победили, и я вас не побеспокою, но скажите мне: где же вы спрятали его так, что я не смог найти?

— О, — добродушно сказал попутчик. – Я заметил вас ещё около магазина. Когда вы вошли в купе, я уже знал, зачем вы пришли. Я долго думал, куда бы положить драгоценность, пока не решил спрятать её в вашем кармане.

 

Մի հարուստ քաղաքում, ապրում էր մի մարդ, ով  գումար էր վաստակում միայն գողություն անելով։  Կարողանում էր դրամապանակը գրպանից անկատ հանել, կամ էլ նույնիսկ մատից մատանին հանել։ Երբ հանկարծ մի օր նա տեսավ մի մարդու, ով ոսկերչական շուկայից իրեն մատանի էր գնել։ Այդ մատանին  մեծ էր, ոսկուց էր և ուներ ահռելի զմրուխտ։ Գողը մտածեց, որ պետք է վերցնի այդ մատանին իրեն։

Այդ զարդի տերը գնաց երկաթուղային կայարան, իսկ ջեբկիրը հետևում էր նրան։ Այդ մարդը տոմս գնաց դեպի կողքի քաղաք, որը տևում էր հինգ ժամ ճանապարհ։ Գողը որոշեց նույնպես տոմս գնել, և նա ուզում էր այդ մարը լիներ նույն կուպեում,և այդպես էլ եղավ։

Երբ գնացքը շարժվեց, մատանու տերը գնաց պետքարան,և այդ պահին գողը անցավ իր գործին, նա նայեց նրա բոլոր ճամպրուկները, նայեց հագուստի բոլոր գրպանները, մի խոսքով նա փնտուեց ամենուրեք, բայց ոչինչ չգտավ:

Այդ մարդը հետ վերադարձավ,և ինճ֊որ ժամանակ անց քնեց։ Գողը լռության մեջ շարունակեց փնտրտուկները, բայց այդպես էլ ոչինչ չգտավ։ Հիասթափված, նա որոշեց նույնպես քնել։ Երկու տղամարդիկ էլ դուրս եկան։ Գողը ոչինչ չհասկանալով, որոչեց և հարցրեց`

֊Դուք երևի կզարմանաք,֊ դիմեց նա իր ուղեկցորդին,֊Բայց ես պրոֆեսիոնալ գող եմ, և ես հետևել եմ ձեզ ոսկերչական խանութից, որտեղից դուք գնելեք ահռել ոսկուց մատանի զմրուխտով։ Դուք հաղթեցիք, և ես ձեզ չեմ խանգարի, բայց ասացեք ինձ, որտե՞ղ էիք դուք այն պահել,որ ես չկարողացա գտնել այն։

֊Օ,֊ բարի կերպով ասաց ուղեկցորդը։֊Ես նկատել էի ձեզ դեռ խանութի մոտից։ Երբ դուք մտաք կուպե, ես արդեն գիտեի, թե դուք ինչի համար էիք եկել։ Ես երկար մտածեցի, թե որտե՞ղ կարելի է դնել այդ թանկարժեք մատանին, մինչև չմտածեցի պահել այն ձեր գրպանում։

 

 

 

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s